Thomashuizen

woensdag 07 april 2010 00:00

Aan de rand van de wijk waar ik woon staat een Thomashuis. Ik had wel eens vaag wat gehoord over het concept, maar ben mij er eens wat meer in gaan verdiepen. Na het vinden van wat algemene informatie op internet heb ik een afspraak gemaakt en hieronder ziet u het resultaat.

De oprichting van Thomashuizen komt direct voort uit de frustratie van initiator Hans van Putten. Zijn gehandicapte zoon Thomas verbleef in een officiële zorginstelling maar kreeg daar te weinig ruimte en aandacht. Bovendien was de instelling ver weg van het ouderlijk huis.

Dus bedacht Van Putten in 2003 het franchiseconcept Thomashuizen: een landelijk netwerk van kleinschalige woonvoorziening waar zes tot acht verstandelijk gehandicapten wonen onder toezicht van twee ervaren zorgondernemers.

Toen hij zijn plannen aan de zorgsector voorlegde, stuitte hij in eerste instantie op veel ongeloof. In de zorgsector is het al moeilijk om binnen zes jaar één huis op te zetten. Hij wilde er in zes jaar tijd honderd opzetten. In de zorgsector is men gewend dat je subsidie krijgt en een bepaalde aanlooptijd hebt als je een nieuw idee wilt uitwerken, maar dat gaat niet als je zo’n project wilt opzetten. Daarom heeft hij mede-investeerders gezocht buiten de zorgsector.

Door de lage overheadkosten zijn Thomashuizen aanzienlijk goedkoper dan de gebruikelijke zorginstanties. De truc zit ‘m er ook in dat de zorgondernemers in het Thomashuis wonen. Zij zitten in mooie panden die op de particuliere huizenmarkt zijn gekocht en waarop zowel zij als de ouders van de bewoners trots kunnen zijn. In een Thomashuis wordt een kleine gezinssituatie gecreëerd. Daarin loopt zakelijk en privé voor de zorgondernemers ook door elkaar, zoals dat ook het geval is bij kleine ondernemers die boven hun zaak wonen.

Thomas is in maart 2006 overleden op 25-jarige leeftijd. Hij is uitgegroeid tot het boegbeeld van de organisatie, als een soort legende. Thomas heeft nog anderhalf jaar heerlijk in de Betuwe gewoond.

Bewoners van Thomashuizen zijn mensen van 18 jaar en ouder met een verstandelijke beperking, zoals Down syndroom of autisme. Sommige Thomashuizen bieden een programma voor mensen onder de achttien jaar. Zij kunnen met regelmaat logeren in een Thomashuis.

Wie in aanmerking komt voor wonen in een Thomashuis, hangt af van de persoonlijke zorgvraag. Omdat de zorgondernemers hun eigen groep mogen samenstellen (zij leven immers 24 uur per dag met de bewoners), bepalen zij wie in aanmerking komt voor een plaats. Daarbij kijken zij zorgvuldig naar de samenstelling van de groep, zodat er een positieve dynamiek ontstaat en bewoners ook iets aan elkaar hebben. Structureel probleemgedrag is moeilijk te hanteren in een Thomashuis, vanwege het open karakter.