Vakantie of liever vakantiewerk?
woensdag 06 oktober 2010 00:00
Onze zoon Anton is in december 18 jaar geworden en hij heeft Prader-Willi Syndroom. Nadat hij vorig jaar van de ZMLK school is gegaan, heeft hij een MBO opleiding zorghulp niveau 1 gevolgd. Hij heeft het jaar niet afgesloten met het diploma zorghulp 1, maar wel met het AKA diploma. Dus een trotse Anton met zijn diploma op zak en veel ervaring opgedaan in het afgelopen studiejaar.
In de krant ziet hij een advertentie staan waarin vakantiewerkers in een dierenpension worden gevraagd. Anton vraagt ons of hij mag solliciteren en zijn vader heeft telefonisch geïnformeerd en uitgelegd dat Anton een beperking heeft, maar heel graag met dieren wil werken. Hij gaat op sollicitatiegesprek met zijn vader en de eigenaren van het pension willen Anton een kans geven. Zij hebben loondispensatie aangevraagd, het UWV wordt ingelicht en na enkele weken is alles rond en kan Anton beginnen met werken. Op de fiets gaat hij er naar toe, 8 km heen en 8 km terug! Anton is heel enthousiast over zijn werk en zijn collega’s. Dit is helemaal het werk dat bij hem past. De andere vakantiewerkers zijn ingelicht dat Anton soms wat hulp en begeleiding nodig heeft, maar iedereen is even hartelijk.
De tweede week gaan we op vakantie naar Zweden. Deze vakantie was al gepland. Anton vindt het jammer dat hij nu niet kan werken. De eerste twee dagen zijn reisdagen en Anton slaapt veel in de auto en kijkt weinig rond onderweg. Anton is erg moe als we aankomen op de camping. In onze kampeerhut slaapt hij een lange nacht en hij zegt dat hij zich de volgende dag fitter voelt. We gaan wandelen en het is wat glibberig en rotsachtig. De wandeling is best zwaar voor hem, maar zijn moeder valt twee keer en dus staat het 2-0. Doordat Anton uit zijn ritme is, valt het ons op dat hij erg gefixeerd is op eten, terwijl dat eigenlijk nooit een probleem is. Op de camping aan het meer zegt Anton dat hij toch blij is dat hij is meegegaan. Hij houdt ervan om te lezen of met een puzzelboekje te zitten. Ook gaat hij mee waterfietsen en zwemmen. In de avond een wandeling langs het meer, prachtig over de rotsen vinden zijn broer en zus, maar Anton is bang om te vallen en vindt het maar zo zo.
Het wandelen in een Nationaal park is behoorlijk rotsachtig en steil, zodat hij met hulp van zijn broer de kortste route heeft gelopen maar dat was eigenlijk al te zwaar voor hem. Ze hebben samen een hele prestatie geleverd en daarom mogen Anton en zijn broer het toetje voor die dag kiezen. Op de terugweg is Anton blij dat hij weer naar Nederland gaat en hij zit te zingen in de auto.
De volgende dag weer aan het werk in het dierenpension en dat is eigenlijk pas een vakantiegevoel voor Anton. Wandelen met de honden, etensbakken schoonmaken en de kennels schoonspuiten en droogtrekken. De structuur van de werkdag en nadien thuis lekker ontspannen met lezen, tekenen en zijn eigen hond uitlaten daar maak je Anton echt blij mee.
Edske Russchen