En dit schrijft Tom Pepping over eten...

woensdag 06 april 2011 00:00

“Eten is voor mij hartstikke moeilijk omdat ik altijd honger heb. Dat komt door mijn Prader-Willi syndroom. Ik wil altijd eten: het is gewoon moeilijk om af te blijven. Ik ben in 2000 naar De Hondsberg in Oisterwijk gegaan. Daar heb ik een diëtiste gehad, die heet mevrouw José Veen. En heb ik een dieet gekregen, dat heet ‘Stippendieet’. Dat heb ik nog steeds. Misschien moet ik dat mijn hele leven wel houden.

Ik woon op een sociowoning met nog iemand die Prader-Willi syndroom heeft en nog iemand anders. Ik werk op een activiteitencentrum voor mensen met een verstandelijke beperking bij het theaternetwerk op Leyenbroek in Sittard. Ik ben geluidstechnicus. Dat is leuk werk voor mij. Mijn ouders wonen bij mij dicht in de buurt waar ik regelmatig naar toe ga.

Mijn hobby’s zijn voetbal kijken, computeren, vissen met mijn vader en koken. Door mijn syndroom word ik ook snel hartstikke dik als ik niet veel sport. Daarom sport ik veel. Ik doe Zumba dansen, 2 keer in de week fitness en in het weekend ga ik spinnen met mijn ouders.

Ik moet dus heel veel bewegen en me goed aan mijn stippendieet houden. Toch is het moeilijk om geen eten te pikken. Gelukkig is alles in de woning op slot waar eten in zit en thuis is de keuken ook op slot. Zo helpt iedereen mij om niet te pikken. Als ik goed mijn best doe met afvallen (streefgewicht 80 kilo) krijg ik een beloning van de leiding: een grote dikke sigaar (maar ik ben nu helemaal gestopt met roken) en van mijn ouders de musical Joseph. En misschien, als ik onder de 80 kilo blijf, gaan we naar Zorro. Ik blijf het heel moeilijk vinden om niet te pikken met eten. Gelukkig helpt iedereen mij goed. Daarom heb ik een goed gewicht en ben ik heel gezond.”