Pim en het kinderdagverblijf

woensdag 06 april 2011 00:00

Onze zoon Pim is een lief, stoer mannetje van 2 jaar en 9 maanden oud. Met dit stukje willen we graag onze ervaringen delen over de manier waarop we voor Pim opvang hebben geregeld op een kinderdagverblijf, gecombineerd met ambulante hulpverlening.

Voordat Pim geboren werd, schreven we onze baby in voor een plaatsje op het kinderdagverblijf van zijn zus Anniek. De baby kon terecht op dezelfde groep als Anniek, helemaal fijn! Vlak na de diagnose zaten we alleen erg met de vraag, of dit nou wel zo’n goede plek zou zijn voor ons kleine slappe babietje-met-sonde-in...

Met het eind van het zwangerschapsverlof in zicht dienden we voor de zekerheid een indicatie-aanvraag in bij het CIZ voor een medisch kinderdagverblijf. In de tussentijd was Pim al vrij vaak mee geweest om zijn grote zus naar het kinderdagverblijf te brengen en de leidsters gaven op een gegeven moment uit zichzelf aan, dat ze best wilden proberen om Pim op te vangen. We besloten het te proberen op het kinderdagverblijf, in de hoop dat een prikkelrijke omgeving met zo veel mogelijk ‘normale’ kinderen voor Pim een goede stimulans zou zijn in zijn ontwikkeling. Gelukkig maar, kort daarna kregen we bericht terug van het CIZ: de aanvraag voor plaatsing op het medisch kinderdagverblijf was afgewezen, wel kregen we bij hoge uitzondering een indicatie voor 2 uur per week ambulante ondersteuning.

Sondevoeding

Het geven van sondevoeding verliep goed: ik ben het een paar keer wezen voordoen en we hadden een instructie op papier staan. De leidsters namen het allemaal erg serieus en, heel prettig, bij de geringste twijfel hingen ze aan de telefoon. In de eerste periode kwam ook de fysiotherapeut regelmatig langs op de groep, voor het oefenen met Pim (om het programma thuis te ontlasten) en voor advies aan de leidsters. Drie dagen op de groep bleek voor Pim goed vol te houden.

Begeleiding

De ambulante hulp richtte zich in de loop van tijd steeds meer op gerichte activering van Pim. Momenteel komt er 2 keer per week een begeleidster om een uur met Pim te spelen en te oefenen. Ze betrekt daar ook andere kindjes bij, leuk voor hen en heel stimulerend voor Pim. De activiteiten worden mede bepaald aan de hand van de methode Kleine Stapjes (zie hieronder). Hierdoor houden we aansluiting tussen wat thuis en op het kinderdagverblijf gebeurt en bij het indienen van een nieuwe indicatieaanvraag kunnen we goed de voortgang en doelen beschrijven. De ambulant begeleidster wordt bij het bepalen van de activiteiten ondersteund door een ambulant adviseur. Deze adviseur geeft ook adviezen aan de leidsters op de groep, bijvoorbeeld over de communicatie richting Pim: krijgt hij bij uitleg voldoende tijd om dingen te snappen, moet de communicatie op een andere manier worden ondersteund etc.

Om de 6 maanden wordt met alle betrokkenen geëvalueerd, hoe we het vinden gaan. Conclusie is tot nu toe gelukkig positief. In de (verticale) groep waar Pim in zit heeft hij altijd kindjes om zich heen die op zijn niveau zitten, maar vooral ook kindjes die al méér kunnen. In sociaal opzicht weet Pim zich heel goed te redden, qua ontwikkeling zit hij wat dat betreft echt goed ‘op schema’.

Lopen

Wat erg scheelt is dat Pim sinds 3 maanden loopt. Dat betekent voor de leidsters aanzienlijk minder fysieke belasting en we merken dat er in Pim’s ontwikkeling nu weer ruimte is voor het maken van grote stappen op het gebied van bijvoorbeeld spraak en taal. Uiteraard hangt het van vele factoren af, of dit voor kind en ouders een optie is, maar voor ons is de combinatie kinderdagverblijf-ambulante dienstverlening er één die erg goed werkt en, wat we het allerbelangrijkste vinden: iedere keer als we Pim brengen, stapt hij de groep binnen met een grote lach op zijn gezicht!

Kleine stapjes

Kleine stapjes is een early interventionprogramma (vroeghulp) voor kinderen met een ontwikkelingsachterstand tot een ontwikkelingsleeftijd van vier jaar. Het programma biedt praktische richtlijnen om de kinderen in hun thuisomgeving een gerichte, alerte opvoeding te geven. Het erkent dat de ouders de belangrijkste opvoeders van hun kind zijn. Maar daarnaast kan het ook worden gebruikt door pedagogisch werkers, kleuter- en groepsleidsters, therapeuten en studenten.