Werken én zorgen voor je kind? 1
woensdag 06 juli 2011 00:00
In deze artikelen besteden we aandacht aan het combineren van een betaalde
baan en het zorgen voor je kind met een beperking. Waarom kies je voor het
een of het ander? Als eerste aan het woord Jose With-Wiersma, moeder van
Jesaja van 11 jaar met PWS.
Welke werkende moeder herkent het niet? Een leuke verantwoordelijke baan en ondertussen ervoor zorgen dat thuis alles goed geregeld is, dat de kinderen goed opgevangen en verzorgd worden als jij en/ of je partner aan het werk zijn. Niet alle moeders kiezen ervoor om te werken maar ook niet alle moeders kunnen het zich veroorloven om niet te werken. Zelf ben ik een moeder die het heerlijk vindt om te werken en probeert om zo goed mogelijk het moederschap, de huishouding en een leuke baan te combineren. Daarbij komen de kinderen natuurlijk te allen tijde op de eerste plaats. Maar dan moet je ook het geluk hebben dat je werkgever daarvoor open staat, dat je zo nu en dan later komt of eerder moet vertrekken vanwege je kind. Niet alle moeders hebben zo’n werkgever en niet elke werkgever kan zich dat veroorloven. Sommige moeders staan er alleen voor, anderen delen de zorg met een vader c.q. partner. Zo zijn er veel verschillende aspecten rondom de combinatie van moeder zijn en daarnaast werken.
Schuldgevoelens
Ik denk dat er een aspect is waar elke moeder mee te kampen heeft en dat zijn momenten van schuldgevoelens. De ene moeder misschien vaker dan de andere moeder, maar we hebben allemaal wel eens die gedachten. ‘Doe ik er wel goed aan om van huis te zijn en de zorg over te dragen, moet ik niet meer tijd doorbrengen met de kinderen? Geef ik ze wel genoeg aandacht, doe ik ze niets te kort, moet ik niet minder gaan werken?’ Sommige moeders hebben de perfecte combinatie gevonden en bij hen is alles in balans. Sommige moeders zitten met hun handen in het haar, weten niet meer hoe ze het moeten combineren. Als alles goed geregeld is en de kinderen werken goed mee en zijn gelukkig, dan is een werkende moeder dat ook.
Maar hoe zit dat nou precies als je moeder bent van een speciaal of ander soort kind, een kind dat meer zorg en aandacht nodig heeft dan ‘normaal’... Een kind dat je niet zomaar naar de naschoolse opvang kunt brengen, naar een buurvrouw, een oma of een nicht. En wat als je wel een plekje voor je kind gevonden hebt, maar niet alles verloopt vlekkeloos met je kind? Wat als je gebeld wordt op je werk omdat er dingen zijn voorgevallen met je kind? Of je krijgt je kind huilend aan de telefoon... Wat doe je dan als werkende moeder, wat is wijsheid en hoe ga je ermee om?
Als alle praktische zaken geregeld zijn, wil dat nog steeds niet zeggen dat het een garantie is dat alles zonder problemen verloopt. Natuurlijk hebben alle kinderen wel eens problemen en daar zijn het kinderen voor. Een moeder zal nooit stoppen met verzorgen of zorgen maken. Maar als je een kind hebt dat waarschijnlijk beter functioneert bij zijn of haar eigen moeder dan op welke andere plek dan ook, wat doe je dan als moeder?
Als er steeds situaties zijn rondom je kind waardoor je eigenlijk wanhopig begint te worden, geef je dan je leuke baan op om fulltime voor je kind te gaan zorgen? En als je dan stopt en je neemt zelf de zorg op je, is dat een garantie dat dan wel alles goed zal gaan met je kind? Of zullen diezelfde problemen zich blijven voordoen als jij je kind zelf volledig verzorgt? Zonder pardon stoppen met werken omdat het gevoel aan je knaagt dat je voor een kind hebt gekozen en daarom ook de volledige zorg op je moet nemen. Van te voren niet wetend dat je de zorg ook nog moet blijven geven als dat kind een leeftijd bereikt waarop andere kinderen steeds minder zorg nodig hebben. Je weet van binnen dat het je taak en je plicht is om voor je kind te zorgen. Je houdt van je kind en je wilt het beste voor je kind. Maar wat is het beste voor je kind in zo’n een situatie?
Dilemma
Voor dit dilemma heb ik als werkende moeder van een gehandicapt kind vaak gestaan. Constant die twijfels en elke keer weer al die vragen... Dat het zodanig aan mij knaagde dat ik op een dag bij mijn werkgever aan tafel zat om hem te vertellen dat ik wilde stoppen met werken. Tegen alle adviezen van de mensen in mijn omgeving in. Alle adviezen zijn goed bedoeld en bijna allemaal klinken ze aannemelijk of zijn ze terecht. Je hoeft niet je baan op te geven als je een gehandicapt kind hebt, je hebt ook recht op een eigen stukje leven net als ieder ander mens. Een stukje ontwikkeling voor jezelf, afleiding en onder de mensen zijn. Als je fulltime thuis zit wordt je ook niet gelukkig en dat voelt je kind ook. Daar wordt niemand beter van. En net als je zo’n advies hebt gekregen, zie je diezelfde dag een programma op tv over ouders die de volledige zorg van hun gehandicapte kind op zich genomen hebben. Niets anders dan respect voor die mensen maar, natuurlijk daar komen die twijfels en de schuldgevoelens weer.
Ontslag nemen?
Die bewuste dag bij mijn leidinggevende aan tafel zal ik niet snel vergeten. Op het moment dat ik hem vertelde dat ik overwoog om mijn ontslag te nemen, nam het gesprek opeens een hele andere wending. Ik vertelde hem dat het mij steeds zwaarder viel om iemand anders voor mijn dochter te laten zorgen en dat de problemen, confrontaties bij anderen steeds vaker voorkwamen, dat het een uitzichtloze situatie werd. Dat ik nu knopen door moest hakken en zelf mijn dochter moest verzorgen in de ochtenduren zodat zij mogelijk meer rust zou krijgen en in alle rust naar school kon gaan. Ik wilde thuis zijn als zij thuis komt, zodat ze ook weer in alle rust opgevangen werd en de dag kon afsluiten. Ik zei dat ik het erg spijtig vond en ontzettend van mijn werk hield maar dat mijn dochter voor alles gaat.
Mijn leidinggevende vroeg mij op dat moment hoe hij mij tegemoet kon komen. Ik had daar natuurlijk wel over nagedacht maar in principe die optie afgeschreven. Waarom weet ik eigenlijk niet. Mijn leidinggevende gaf aan dat we samen konden bedenken of er toch een mouw aan te passen was en vroeg mij of ik een voorstel had. Ik vertelde hem mijn voorstel met betrekking tot andere werktijden en vroeg hem om mogelijk gedeeltelijk thuis te kunnen werken. Hij stond er absoluut niet negatief tegenover en hij had enorm veel begrip voor mijn situatie. Mijn hart maakte direct een vreugdesprongetje en ik kreeg op dat moment weer en beetje hoop. We bespraken alle details en hij heeft het voorstel ingediend bij het management. Het voorstel werd goedgekeurd! Ik was ontzettend blij en het allermooiste was dat ik mijn dochter kon vertellen dat er weer een nieuwe oppas kwam... Mama!
Balans
Ik ben mijn leidinggevende en de organisatie waar ik werk enorm dankbaar want dat blije gezicht dat ik toen zag, staat nog steeds op mijn netvlies. Wat heerlijk dat ik nu toch ook die balans gevonden heb en het zo heb kunnen regelen dat ik mijn baan kan behouden en zelf voor mijn dochter kan zorgen. Zodra zij ‘s morgens het busje instapt vertrek ik naar mijn werk, zodra ik ‘s middags thuis kom, is zij onderweg naar huis. Er is door deze verandering een stuk rust in haar gekomen. Uiteraard daardoor ook een stuk rust in mijzelf.
Ik besef dat ik ontzettend veel geluk heb gehad en ik ben daar enorm dankbaar voor. Het is en blijft soms niet makkelijk om een kind te hebben met een verstandelijke beperking en gedragsproblematiek. Ook nu ik zelf voor haar zorg verloopt niet alles zonder slag of stoot. Maar ik voel me nu wel de moeder die ik voor mezelf behoor te zijn en heb weer de regie in eigen handen kunnen nemen. Mijn boodschap aan alle werkende moeders is, geef niet te snel op en durf te praten met mensen in je omgeving. Wie weet gaan er voor jou ook deuren open waarvan je dacht dat ze gesloten waren.